Bij deze verbreek ik de radiostilte!
Er zijn verscheidene redenen voor mijn zwijgen, varierend van luiheid tot drukte, maar de grootste reden was toch wel het overlijden van mijn MacBook. Gelukkig was de dag daarvoor mijn externe HD naar een betere plaats vertrokken, dus ik ben wederom alles kwijt, incl. mijn bachelor-scriptie. Hoera!
De eerste poging tot reparatie duurde ongeveer een week. Toen bleek dat het niet gerepareerd kon worden, werd de HD vervangen door een nieuwe, maar de Apple Reseller kon helaas niet opnieuw het besturingssysteem voor mij installeren. Dat werd ik geacht te doen met behulp van mijn originele installatie-CD. Gelukkig ligt die ergens in Amsterdam of Beverwijk, op de bodem van een van de 20 dozen met zooi, dus dat maakte het al wat gemakkelijker. Vervolgens met Julian, een Duitse (!) vriend over wie jullie nog niet gehoord hebben, geprobeerd om het te downloaden, dat was succesvol, maar de Mac wilde de gebrande DVD niet lezen. Toen van Gabriel, een Amerikaanse vriend over wie jullie nog niet gehoord hebben, een Leopard-disk geleend, maar die bleek gekoppeld te zijn aan zijn Mac. Uiteindelijk dus maar online een nieuwe besteld, die er in tegenstelling tot de beloofde 24 uur, er 72 uur over deed om geleverd te worden, maar mijn Mac werkt weer. Tot mijn grote geluk heeft de persoon van wie ik het internet thuis stal, inmiddels de beveiligingsoptie gevonden, en ik ben dus voor het internet veroordeeld tot de bieb. Nice.
In ander goed nieuws, ik heb hier inmiddels een baan gevonden en inmiddels weer verloren. Geen zorgen, het was een tijdelijk project en het duurde zelfs langer dan ik had gewild.
Het betrof telefonische klanten-service voor een grote Europese 'recall'-actie van een bepaalde headset, waarvoor ik de Nederlandse lijn bemande. Bedrijven belden de lijn om een nieuwe accu te bestellen, ik vulde de gegevens in en klaar is Soren.
Het was belachelijk simpel en betaalde belachelijk goed. Was het in het begin nog druk, ongeveer 50 telefoontjes per dag, de laatste twee weken kreeg ik er ongeveer 6 per dag (een werkdag duurde 8 uur), en dus tijd genoeg om te lezen/studeren/tukken.
Net als in Nederland is ook in Denemarken telemarketing het afvoerputje van de werkende samenleving en ik heb dan ook een aantal bijzondere figuren ontmoet, voornamelijk reli-freaks. Gamado, een uit Togo gevluchte dominee-in-opleiding, een overgelukkige Afrikaan, die zo blij is dat hij zijn thuisland is ontvlucht, dat iedere dag in het Rijke Westen gelijk is aan een dag in het Paradijs.
Madeleine, een Franse die zich 3 maanden geleden, na een leven als drugsverslaafde party/tienermoeder, tot het Baptisme heeft bekeerd, en zo nu en dan hele nachten 'met God praat' en dus af en toen doodmoe op het werk kwam. Gelukkig niet te moe om iedereen proberen te bekeren. Ze had helaas geen antwoord op mijn favoriete vraag voor fanatieke Christenen: "God laat Lot gaan uit Sodom en Gomorrah, en God laat het vervolgens vuur regenen op allebei de steden en doodt iedereen daar omdat ze sodomie en bestialiteit etc. plegen. Vervolgens vlucht Lot naar de bergen met zijn twee dochters, die hem dezelfde avond nog dronken voeren en in zijn dronkenheid pleegt Lot incest met beide dochters en bezwangert ze. Waarom wordt hij of zijn dochters niet gestraft?" Ze heeft me beloofd om de volgende keer dat ze met de Heilige Geest praat het te vragen.
Een andere heerser was Dennis, een Deen, die na 6 jaar lang iedere dag wiet roken enigszins paranoide is geraakt, en dus ieder willekeurig onderwerp kan herleiden tot een conspiracy theory. Vermakelijk doch vermoeiend.
Mijn leidinggevenden bestond uit een groep "superdudes", compleet met opgefohnd manga-kapsel, nep-bruinsel en overmatig toegang tot creatine. Koningen dus!
Ik heb inmiddels een nieuwe baan gevonden als part-time cultuur journalist voor de Copenhagen Post (de enige Engelstalige krant in Denemarken) wat voornamelijk inhoudt dat ik verslag kan doen van de clubs/feesten/tentoonstellingen/musea waar ik ws uberhaupt al heen zou gaan. Het betaalt slecht, maar het staat goed op de CV en het is goed voor mijn schrijven.
Goed, ik moet ervandoor, naar waterpolo-training. Snel meer nieuws, deze keer echt.
Tuesday, 18 November 2008
Tuesday, 9 September 2008
Road Trip 1.2
Goed, waar te beginnen. Ik moet duidelijk wat vaker updaten, want ik heb de meeste verhalen van mijn trip nog niet eens verteld.
Ik zal beginnen met het sterkste verhaal van de trip:
Na ons vertrek uit Smogen kwamen we, via een een ander prachtige vissersdorpje waarvan ik de naam nu alweer vergeten ben (damn you, alcohol!) en waar veel films worden opgenomen, en via Halden, een stad met een enorme vesting, tegen de avond aan in de buurt van Oslo. Het was al enigszins donker, en ik had niet zoveel trek meer om te rijden.
Geschrokken van de prijzen uit de supermarkt (10 Euro voor een pakje sigaretten), besloten we in de Lonely Planet te zoeken naar de goedkoopste camping in de buurt. Prijzen stonden echter niet vermeld in de gids, dus we gingen er logischerwijs van uit de camping het verst uit het centrum, de Fjorde-camping (volgens de gids met uitzicht over het Oslofjord) wel het goedkoopste zou zijn. De Pakistaanse receptionist verzekerde ons dat het ook zeker de goedkoopste was, maar zijn woord was eigenlijk al ten overvloede na een blik op de ‘toiletvoorzieningen’. Niemand was echt overtuigd, en van het uitzicht op het Fjord was ook geen sprake, tenzij je misschien op iemands caravan ging staan. We besloten de korte wandeling (2 min) te maken naar het fjord, en vonden daar een koffiehuisje met een groot terras aan het water, met een grote partytent. Er hing een bordje op de deur, “gesloten in augustus/september”. Dit bracht ons op het lumineuze idee om over het hek te klimmen en de nacht door te brengen in de partytent. Je moet toch iets om het goedkoop te houden in Noorwegen.
We haalden de auto weg van de campingparkeerplaats en reden, lekker low-profile over het voetpad naar het restaurant om de spullen uit te laden. Dat ging allemaal voorspoedig, daarna heerlijk geBBQ’d aan het fjord en in ons luxueuze onderkomen voor die avond, de partytent, daarna nog even lekker kaartje gelegd en een biertje gedronken. Wouter en Marshall, enigszins de alpha-males van de groep, kregen de ws. door bier gesterkte ingeving dat het misschien ook wel cool was in het koffiehuis zelf en besloten even een kijkje te wagen om na te gaan hoe afgesloten dit gebouwtje eigenlijk was. Mij leek dat helemaal niet zo’n goed plan, en als een ware profeet sprak ik tegen Emlyn : “They will get us in trouble, I’m sure they will set off an alarm or something.”
Maar zoals bij veel profeten gebeurde er niets...tot de volgende ochtend!
Een gestresste Emlyn maakte ons wakker met de mededeling dat de Pakistaanse eigenaar met zijn zoons zojuist het terrein op was gekomen, en hem had verteld dat het alarm was afgegaan en dat hij geloofde dat wij hadden ingebroken en dat hij de politie had gebeld. We moesten dus als de sodemieter onze spullen pakken om een goede indruk te maken. Iedereen pakte snel alles in en ruimde de blikken bier op en Matthias pakte het grote vleesmes en wilde dat in de auto leggen, zich niet realiserend dat dat misschien niet de beste indruk zou maken. Gelukkig kon ik hem ervan overtuigen dat hij dat misschien beter in een tas kon stoppen en dan in de auto zou leggen.
Na een zenuwachtig kwartier kwam de politie in een jeep. Ik moet zeggen, de Noorse agenten zien er op het eerste gezicht toch echt wel een stuk serieuzer uit dat de gemiddelde Nederlandse plofkont met zijn vrouwelijke (ahum!) lesbo-in-denial-collega: baret, kisten, flinke knuppel, crew-cut en behoorlijk in shape. Een van de twee hield zich met de eigenaar bezig en de andere met ons. Toen hij om onze legitimatie vroeg, sloeg Matthias de schrik om het hart, dat had hij namelijk in Kopenhagen laten liggen, en Matthias stamelde tegen mij in het Duits dat hij dat niet had. Ik adviseerde hem, in het Duits, dat hij moest zeggen dat het in de auto lag, want die stond een flink eind verderop geparkeerd.
We hadden trouwens gedurende het zenuwachtige kwartier een verhaal vastgesteld: we zouden midden in de nacht zijn aangekomen, de camping leek al gesloten en het regende, dus we wilden onze tent niet opzetten. Dit verhaal deden we dus ook tegen de agent, maar al vrij gauw werd duidelijk dat we hier voordeel gingen halen uit een van de grote geheime zondes van Skandinavie: discriminatie. Het was me in Kopenhagen al eerder opgevallen, maar net als bij veel Nederlanders, is er bij veel Skandinaviers een latent neiging tot discriminatie aanwezig. De Noren zijn volgens mij nog een stukje erger dan de Denen/Nederlanders. Ik keek even naar de agent die met de eigenaar stond te praten, maar je kon zien dat het hem weinig interesseerde wat de driftig gebarende, kleine bebaarde man in zijn polyester pak aan het vertellen was. En na een kort lulpraatje over onze reisbestemming, het weer in Bergen, welke fjorden aan te raden zijn etc, zei de agent die met ons stond te praten, “You all seem like a bunch of good guys. I would have probably done the same. Just pack up your stuff and go, and don’t do it again.”
“You seem like a bunch of good guys”? Hoe kon hij dat nou weten? Hij had maar van twee mensen legitimatie gezien, beide namen fout gespeld, en we hadden zojuist ergens ingebroken, weliswaar niet in het koffiehuis, maar wel het terras en de tent. Hij bedoelde waarschijnlijk, “you seem like a bunch of white guys”, maar ach, hij hoefde dat natuurlijk geen twee keer te zeggen. Iedereen pakte een tas, en weg waren we.
Meer verhalen binnenkort! Ik heb een supergoed verhaal over het Semester Start Fest in het Tietgens Kollegiet, waar ik mijn naam voorgoed gevestigd/besmeurd heb, maar nu ga ik even een biertje drinken.
Ik zal beginnen met het sterkste verhaal van de trip:
Na ons vertrek uit Smogen kwamen we, via een een ander prachtige vissersdorpje waarvan ik de naam nu alweer vergeten ben (damn you, alcohol!) en waar veel films worden opgenomen, en via Halden, een stad met een enorme vesting, tegen de avond aan in de buurt van Oslo. Het was al enigszins donker, en ik had niet zoveel trek meer om te rijden.
Geschrokken van de prijzen uit de supermarkt (10 Euro voor een pakje sigaretten), besloten we in de Lonely Planet te zoeken naar de goedkoopste camping in de buurt. Prijzen stonden echter niet vermeld in de gids, dus we gingen er logischerwijs van uit de camping het verst uit het centrum, de Fjorde-camping (volgens de gids met uitzicht over het Oslofjord) wel het goedkoopste zou zijn. De Pakistaanse receptionist verzekerde ons dat het ook zeker de goedkoopste was, maar zijn woord was eigenlijk al ten overvloede na een blik op de ‘toiletvoorzieningen’. Niemand was echt overtuigd, en van het uitzicht op het Fjord was ook geen sprake, tenzij je misschien op iemands caravan ging staan. We besloten de korte wandeling (2 min) te maken naar het fjord, en vonden daar een koffiehuisje met een groot terras aan het water, met een grote partytent. Er hing een bordje op de deur, “gesloten in augustus/september”. Dit bracht ons op het lumineuze idee om over het hek te klimmen en de nacht door te brengen in de partytent. Je moet toch iets om het goedkoop te houden in Noorwegen.
We haalden de auto weg van de campingparkeerplaats en reden, lekker low-profile over het voetpad naar het restaurant om de spullen uit te laden. Dat ging allemaal voorspoedig, daarna heerlijk geBBQ’d aan het fjord en in ons luxueuze onderkomen voor die avond, de partytent, daarna nog even lekker kaartje gelegd en een biertje gedronken. Wouter en Marshall, enigszins de alpha-males van de groep, kregen de ws. door bier gesterkte ingeving dat het misschien ook wel cool was in het koffiehuis zelf en besloten even een kijkje te wagen om na te gaan hoe afgesloten dit gebouwtje eigenlijk was. Mij leek dat helemaal niet zo’n goed plan, en als een ware profeet sprak ik tegen Emlyn : “They will get us in trouble, I’m sure they will set off an alarm or something.”
Maar zoals bij veel profeten gebeurde er niets...tot de volgende ochtend!
Een gestresste Emlyn maakte ons wakker met de mededeling dat de Pakistaanse eigenaar met zijn zoons zojuist het terrein op was gekomen, en hem had verteld dat het alarm was afgegaan en dat hij geloofde dat wij hadden ingebroken en dat hij de politie had gebeld. We moesten dus als de sodemieter onze spullen pakken om een goede indruk te maken. Iedereen pakte snel alles in en ruimde de blikken bier op en Matthias pakte het grote vleesmes en wilde dat in de auto leggen, zich niet realiserend dat dat misschien niet de beste indruk zou maken. Gelukkig kon ik hem ervan overtuigen dat hij dat misschien beter in een tas kon stoppen en dan in de auto zou leggen.
Na een zenuwachtig kwartier kwam de politie in een jeep. Ik moet zeggen, de Noorse agenten zien er op het eerste gezicht toch echt wel een stuk serieuzer uit dat de gemiddelde Nederlandse plofkont met zijn vrouwelijke (ahum!) lesbo-in-denial-collega: baret, kisten, flinke knuppel, crew-cut en behoorlijk in shape. Een van de twee hield zich met de eigenaar bezig en de andere met ons. Toen hij om onze legitimatie vroeg, sloeg Matthias de schrik om het hart, dat had hij namelijk in Kopenhagen laten liggen, en Matthias stamelde tegen mij in het Duits dat hij dat niet had. Ik adviseerde hem, in het Duits, dat hij moest zeggen dat het in de auto lag, want die stond een flink eind verderop geparkeerd.
We hadden trouwens gedurende het zenuwachtige kwartier een verhaal vastgesteld: we zouden midden in de nacht zijn aangekomen, de camping leek al gesloten en het regende, dus we wilden onze tent niet opzetten. Dit verhaal deden we dus ook tegen de agent, maar al vrij gauw werd duidelijk dat we hier voordeel gingen halen uit een van de grote geheime zondes van Skandinavie: discriminatie. Het was me in Kopenhagen al eerder opgevallen, maar net als bij veel Nederlanders, is er bij veel Skandinaviers een latent neiging tot discriminatie aanwezig. De Noren zijn volgens mij nog een stukje erger dan de Denen/Nederlanders. Ik keek even naar de agent die met de eigenaar stond te praten, maar je kon zien dat het hem weinig interesseerde wat de driftig gebarende, kleine bebaarde man in zijn polyester pak aan het vertellen was. En na een kort lulpraatje over onze reisbestemming, het weer in Bergen, welke fjorden aan te raden zijn etc, zei de agent die met ons stond te praten, “You all seem like a bunch of good guys. I would have probably done the same. Just pack up your stuff and go, and don’t do it again.”
“You seem like a bunch of good guys”? Hoe kon hij dat nou weten? Hij had maar van twee mensen legitimatie gezien, beide namen fout gespeld, en we hadden zojuist ergens ingebroken, weliswaar niet in het koffiehuis, maar wel het terras en de tent. Hij bedoelde waarschijnlijk, “you seem like a bunch of white guys”, maar ach, hij hoefde dat natuurlijk geen twee keer te zeggen. Iedereen pakte een tas, en weg waren we.
Meer verhalen binnenkort! Ik heb een supergoed verhaal over het Semester Start Fest in het Tietgens Kollegiet, waar ik mijn naam voorgoed gevestigd/besmeurd heb, maar nu ga ik even een biertje drinken.
Sunday, 31 August 2008
You seem like a bunch of good guys.
http://www.new.facebook.com/
http://www.new.facebook.com/
Zoals vermeld in mijn vorige blog, ben ik afgelopen week op een road trip door Zweden en Noorwegen geweest, samen met wat jongens die ik hier heb ontmoet:
Marshall, een Canadees; Wouter, een Belg; Emlyn, een Australier en Matthias, een Oostenrijker.
We begonnen de reis in Malmo, om de auto op te halen. Aangezien Wouter, Matthias en Marshall onder de 23 waren en Emlyn gewend is om links te rijden was ik de aangewezen chauffeur. Ik had echter net 4 uur daarvoor het laatste biertje naar binnen gegoten, dus achteraf was dat misschien niet zo’n beste keuze. Dit gevoel werd versterkt toen ik binnen een half uur na het ophalen van de auto, bij het uitparkeren een andere auto een licht zetje gaf. Gelukkig was de eigenaar nergens te bekennen, en de enige die het zag was een dronken dakloze, en die gelooft toch niemand, dus we zijn hem snel gesmeerd, al was er volgens mij überhaupt geen schade.
De rit ging eerst naar een kasteel, waarvan ik de naam alweer ben vergeten, maar het was supermooi en de tuin keek uit over een grote baai. We belandden daar midden in een huwelijk, dus heel lang zijn we niet gebleven.
Vervolgens ging de reis naar Marstrand, een groep kleine eilandjes voor de westkust van Zweden. Het belangrijkste eiland kan alleen worden bereikt met een klein veerpontje, waar ongeveer 2 auto’s op passen. We besloten op het vaste land te kamperen en ’s avonds het pontje te nemen om wat rond te wandelen. Na het opzetten van de tent en het eten waagden we de overtocht naar het eiland. Het is volgens mij een vrij onbekende plek, geen toeristen, de ‘kapitein’ van de veerpont sprak ook geen Engels, en het stond ook niet in de Lonely Planet. Goed, daar dus een beetje rondgewandeld, het fort bezocht wat bovenop het eiland was gebouwd en tevergeefs geprobeerd om bij drie ‘private parties’ binnen te dringen. We waren dus veroordeeld tot de enige bar op de kade, waar een biertje ongeveer 6 euro kostte. Cheers! Gelukkig werd dit leed enigszins verzacht door het grote aantal mooie vrouwen op het terras, waar natuurlijk verder geen woord mee is gewisseld.
De volgende dag ontdekten we dat aan onze camping een prachtige baai lag, waar we zo’n beetje de hele ochtend hebben doorgebracht met zwemmen, rots klimmen en duiken.
’s Middags vertrokken we naar Smogen, een tip van een dronkelap die we tegen waren gekomen op Marstrand. Het is een prachtig oud vissersdorpje, met veel boten en gekleurde huisjes langs de kade, en een aantal prachtige rotseilanden voor de kust.
Op een van de kliffen was een duikplank gebouwd, waar we onder het mom van ‘male bonding’ natuurlijk naakt vanaf hebben gedoken. Wel midden tussen de levensgrote kwallen, gelukkig was het water zo koud dat het moeilijk was voor de kwallen om bepaalde edele delen te raken, aangezien die aanzienlijk gekrompen waren.
Emlyn, Matthias en ik besloten na een grote wandeling over de eilanden dat we daar de nacht door wilden brengen. Zo gezegd, zo gedaan, dus met tent en al naar het eiland gegaan, daar een gave overhangende rots gevonden, kampvuurtje gemaakt, beetje naar de sterren gestaard en vervolgens in de open lucht geslapen. Het was fantastisch! Zo mooi! Wakker worden van de zon in je gezicht, en begroet worden door een prachtig uitzicht over de rotsen en de zee.
Ik hou het hier even bij, de rest van de reis volgt snel, maar het is reeds 12 uur geweest en ik heb morgen mijn eerste college. Ik was haast vergeten waarom ik hier was. Ik begon juist te wennen aan dit leven zonder verantwoordelijkheid (zonder baan!!!) en vaste uren.
Foto’s zijn overigens hier te zien:
http://www.new.facebook.com/
http://www.new.facebook.com/
Sunday, 17 August 2008
Copenhagen by night.
Overdag zijn de Denen ontzettend beschaafde mensen. Ook al is er bijvoorbeeld in geen velden of wegen een auto te bekennen, iedereen wacht hier netjes voor het rode licht. De mensen zijn netjes gekleed, dringen niet voor in de rij voor de supermarkt en gooien relatief weinig troep op straat.
Zodra de zon ondergaat lijkt het een heel ander verhaal. De Denen kunnen echt zuipen en de meest beschaafde Scandinavische prinsesjes veranderen in Engelse drankorgels. Aan de lopende band hoor je gerinkel van glas en zo nu en dan ligt er iemand in een portiek te slapen.
Mijn woensdagavond begon heel gemoedelijk weer in Studentenhuset. Deze gaat echt ‘al’ om 2 uur dicht, dus op aanraden van een paar mensen gingen we, enigszins beschonken, naar de Moose Bar, een of andere gare tent die ook niet veel onder doet voor de Minds. Ik wilde eigenlijk vrij vroeg naar huis, maar mijn pogingen om te vertrekken strandden keer op keer als ik weer een biertje in mijn handen gedrukt kreeg. Overigens slecht 15 kroner, zo’n 2 Euro voor een pint, de goedkoopste plek tot nu toe. Het is dan natuurlijk wel een soort dode uilepis, maar ach.
Toen we eindelijk, rond een uur of 5 hadden besloten om na dit biertje naar huis te gaan, kwamen er plots twee Denen binnen die zonder zich aan ons voor te stellen, gewoon even een rondje voor ons haalden. Geniaal. Het was echt een soort de Dikke en de Dunne. De een, Jeppe, was 2 meter en over de 100 kilo en de ander, Andreas kwam tot aan mijn kin.
Na nog twee biertjes nodigden ze ons uit naar een andere bar. Het was intussen 6 uur in de ochtend, en al volop licht. Een aantal mensen waren al op weg naar het werk, fris en fruitig en wij zwalkten met een groep halfbezopen internationalen over straat, op weg naar Bar Louise, op Norrebrogade, een equivalent van het Amsterdamse San Francisco: een donker stinkhol, met twee minuscule ramen ter hoogte van de stoep, dus het enige uitzicht bestaat uit de voeten van voorbijgangers. Toen we daar aankwamen, rond half 7, lag er al iemand met zijn hoofd op een tafeltje te slapen, halfleeg biertje nog in de hand, terwijl een kale dronkaard in midden van de bar stond te dansen op muziek dat niet werd gedraaid. Dan weet je dat je goed zit!
(Links: Simon (Irl) en Lena (De) op Norrebro. Rechts: de groep op weg naar de tering.)
Aan een tafeltje raakte ik in gesprek met Stine, een meisje uit Jutland, een van de Deense eilanden. Ging het gesprek aanvankelijk over reggae (rekkie voor de Horstenaren ;)), via een omweg die mij absoluut niet duidelijk is, eindigde het gesprek in bekentenis van een recentelijk abortus, verwekt door een of andere asielzoeker. Goed.
Vervolgens kreeg ik ook nog haar nummer, wat ik natuurlijk heb gehouden, want blijkbaar is ze niet zo moeilijk! Aaaaa...dat kan ik natuurlijk niet zeggen, want het was een heel treurig verhaal, maar ik kon hem ook niet laten hangen.
Om een uur of 8 ging de bar dicht. Een of andere Unabomber, die al de hele avond ieder gesprek binnenviel met “I am the number one! No one can touch me!”, nodigde iedereen uit om bij hem thuis coke te gaan snuiven, maar iedereen bedankte.
Ik scoorde nog even een croissantje bij de bakker aan de overkant en vervolgens maar naar huis gegaan om te slapen. De Deense les van die dag heb ik maar even geskipt.
Binnenkort meer verhalen over dronken Denen, ik moet nu weer gaan, want ik heb zo een BBQ om mijn reisje naar Zweden te plannen met wat mensen. Noorwegen vervalt, wegens mijn snel slinkende bankrekening, maar het wordt nu een auto huren en een beetje wild kamperen en kayakken met een Belg, een Amerikaan, Canadees en een Oostenrijker. Klinkt ook best goed toch?
Wednesday, 13 August 2008
Zwangere Denen, dronken Russen, flossen en een BBQ.
Op het eerste gezicht hebben bovenstaande dingen niets met elkaar te maken.
Op het tweede gezicht overigens ook niet, maar ik vond het wel een pakkende titel.
In ieder geval, zwangere Denen dus.
Je kunt hier je kont niet keren of je loopt een zwangere vrouw tegen het lijf. Alsof het hier zaad regent!
Ik heb begrepen dat zwangerschapsverlof en kinderopvang hier allemaal zeer goed zijn geregeld. Doordat deze ‘onzekerheden’ zijn weggenomen lijken dus veel vrouwen al op jonge leeftijd aan kinderen te beginnen. De vrouwen in kwestie zijn ook allemaal verder superslank, ze hebben alleen zo’n strandbal onder hun jurk.
Heel apart. Gelukkig is de Oud-Zuid bakfietsen-trend hier nog niet zo doorgebroken.
Wat dronken Russen betreft, afgelopen vrijdag heeft een van de studenten haar naam al goed gevestigd, door zich kapot te zuipen en voor een tot de nok toe gevulde Studentenbar, waar ongeveer alle internationals aanwezig waren, naar buiten te strompelen en luid kotsend out te gaan op een rooster tegenover de bar.
Goed nieuws voor iedereen, want nu kon een ieder zich laten gaan. Meer voor lul staan dan zij kon toch niet meer. Cheers!
Zaterdag een Barbeque gehad bij Wouter, een Belg uit Kortrijk. “Helaas” is Wouter niet bekend met de H8000, of Liar, maar misschien spreekt dat alleen maar voor hem.
Hij woont net iets buiten de stad, grenzend aan de rijkelui-suburb. Het was even een stuk fietsen, omdat dat gedeelte al niet meer op de kaart stond aangegeven en we dus onvermijdelijk verkeerd reden. Na een uur het gelukkig toch gevonden.
Wouters huizenblok heeft een supermooie binnenplaats met daarin dus een speciaal gedeelte om te BBQ-en, inclusief tafels etc.
Thomas, Wouters Deense huisgenoot, had een geniaal, doch simpel apparaat om de kolen goed op temperatuur te krijgen. Het is een soort enorme beker van staal, met enkele gaten erin. Daarin giet je de kolen, aanmaakblokje onderin en die dingen vlammen als de ziekte. Na een minuut of vijf zijn ze perfect, je mikt ze in de BBQ en klaar!
Het was een erg gezellig avond, met, zoals bij elke gelegenheid hier, een leuk gemêleerd gezelschap: Drie Duitsers, twee Fransen, een Oostenrijker, een Deen, een Belg en yours truly.
Voor gisterenmiddag had ik me aangemeld voor een guided tour door het Statens Museum for Kunst (Danish National Gallery). Omdat ik een lange broek moest kopen (mijn twee andere zaten in de was en ik was die morgen al in mijn zwembroek naar de Deense les geweest), was ik te laat voor mijn groep, maar ik kon gelukkig mee met een latere en ook leukere groep.
Het is een heel mooi museum, met een goede mix van zowel 17/18e eeuw als moderne kunst en ook een goede verhouding schilderijen vs. sculpturen. Het gebouw zelf is al erg indrukwekkend. Het bevindt zich in een park, en het torent ver boven alle bomen uit. Aan het achterkant van het oude gedeelte zit een nieuw gedeelte gebouwd, waar eigenlijk de meeste werken staan.
Onze tourgids was natuurlijk mooi, jong, blond en zwanger! Ze wist veel te vertellen, al duurde het soms een beetje te lang en probeerde ze ons af en toe vragen te stellen op Sesamstraat-niveau. Natuurlijk gingen de meeste beschrijvingen gepaard met een biografische interpretatie, maar goed.
Ze hadden ook een goede verzameling Vlaamse en Nederlandse schilders, alsmede natuurlijk wat Cobra-werken.
Er was ook een ‘conceptual’ stuk, getiteld: “Please be silent”. Het bestond uit een kamer waar je binnen moest gaan, die was omgebouwd tot ziekenhuiskamer. Het rook zelfs als een ziekenhuis, al kan dat best associatief van mijn kant geweest zijn.
In drie van de vier bedden lagen wassen beelden, die verdomd echt leken, waardoor de hele ervaring erg griezelig werd.
Volgens de gids, was “Please be silent” bedoeld om te laten zien dat we liever niet praten over ziekte in onze maatschappij, vandaar ook de titel. Maar het kon ook iets met AIDS of homoseksualiteit te maken, want de twee makers zijn homo. Dus.
Na het museumbezoek wilden de Francaises natuurlijk wat drinken, apero heet dat blijkbaar, een goede reden voor een tweede bezoek aan de Floss. (de plaatselijke “Minds”, zie “The Minds”)
We hebben ontdekt dat daar een pint Tuborg Gron, slecht 20 Kroner is, dus eigenlijk gewoon zeer goed te doen. Ik vermoed dat we daar rond 6 uur aankwamen, het eten hebben geskipt en pas rond half een weggingen. Ik kwam in ieder geval pas rond 1 uur thuis. Geloof ik. Goed avondje dus!
Goed, Hylco kan als het goed aan ieder moment aankomen in Kopenhagen. Ik ga vanavond wat met hem drinken in Studenterhuset, waar ik lijdzaam zal toekijken hoe hij mijn versgebouwde reputatie hier om zeep helpt!
Saturday, 9 August 2008
The Song Remains The Same
Tivoli is een van de bekendste bezienswaardigheden van Kopenhagen. Het is een fantastisch, ouderwets soort pretpark, met attracties, een paar supermooie tuinen en wat restaurantjes.
Achterin het park hebben zo ook een buitenpodium, waar gedurende de zomer er iedere vrijdag concerten worden gegeven. Om die bij te wonen hoef je slechts de entree tot het park (85 kroner) te betalen. Gisteren heb ik daar, na een tip van Bev, een Ier, The Flaming Lips gezien. In een woord “magisch”! Het is veruit de beste show die ik ooit heb gezien van een band die ik niet ken!
Tijdens de intro kwam de zanger op in een enorme plastic bol, waarmee hij over het publiek liep. Tegelijkertijd werden er tientallen enorme ballonnen gelanceerd, gevuld met confetti, terwijl een groep van zo’n 40 Teletubbies langs het podium stonden te springen, ondertussen druk schijnend met schijnwerpers en schietend met confetti-kanonnen. Dit alles onder een spervuur van licht- en lasereffecten. Ik kan je vertellen, zo krijg je de sfeer er wel in, zelfs bij 1000 stugge Denen.
Hun show is puur gericht op de totale ervaring van het publiek. Iedereen moet het zo goed mogelijk naar de zin hebben en iedereen wordt geacht mee te zingen. De hele show duurde rond de anderhalf uur en ik heb me geen moment verveeld, terwijl ik geen enkel nummer kende, behalve de overigens te gekke uitvoering van Led Zeppelin’s “Song remains the same”, waarbij ze de originele video-clip op het scherm op de achtergrond afspeelden.
Sinds gisteren ben ik dus fan van the Flaming Lips. Xander heeft al hun albums, dus ik ga daar dit weekend even langs met de externe HD om wat te rippen.
Ik ga zo even voetballen met een paar Ieren, Duitsers en Spanjaarden. Een op de drie internationale studenten is Duits, dus ik heb gisteren al een geheim verbond gemaakt met de andere landen tegen die Mannschaft. Dat wordt genieten straks.
Zoals je ziet worden de blogs steeds korter, maar ik heb hier ook steeds meer te doen.
Ik heb nog een miljoen verhalen, onder andere over het eerste feestje wat we hier hadden, dat eigenlijk bedoeld was als een simpel verjaardagsfeestje voor Simon, een Ier uit mijn Deense klas, maar dat bericht deed zo snel de ronde dat er donderdagavond meer dan 70 man voor de deur stond. Maar die vertel ik later wel.
Wednesday, 6 August 2008
Statues and shit everywhere!
Even een korte blog vandaag.
Mensen in groepen gedragen zich als schapen. Zeker in grote groepen waar nog geen vastgestelde machtsverhoudingen zijn, zoals, ik noem maar wat, een groep verse internationale studenten.
Het lijkt vrijwel onmogelijk om hier met een groep groter dan 5 iets te ondernemen. Niemand neemt een beslissing, iedereen wacht een beetje weifelend af en iedereen “isn’t really sure, what I’ll do”. Man.
Ik moest nota bene Alpha Male spelen om wat mensen te bewegen om bij de NETTO, een soort ALDI, een paar blikken Carlsberg te kopen en naar het park te gaan.
Zie hieronder de foto van Xander’s fake ID / driver’s license want hij is eigenlijk pas 19 en mag dus in de States nog niet drinken. Zelfs de magneetstrip op de achterkant werkt.
Je ontdekt af en toe een stille Duitser, die ineens ‘jouw groepje’ zit, maar er bij nader inzien al een kwartier bijzit, maar nog met niemand een woord heeft gewisseld.
Overvriendelijke Amerikanen, voor wie alles “amazing” is, van het feit dat je uit Amsterdam komt tot het feit dat je Burlington sokken aan hebt.
Aziaten die, zoals de T-1000 in de eindscene uit Terminator 2, als een soort kwik naar elkaar toe trekken.
En een Hollander die aardig is tegen Duitsers.
Oh ja, we hadden ook nog een rondvaart, erg mooi. Om Xander te quoten: "Statues and shit everywhere!"
Tuesday, 5 August 2008
The Minds
Goddag!
Na thuis een zeer economisch en ecologische verantwoorde douche te hebben genomen (minder dan 2 minuten!), ving deze dag weer aan met de Deense les. Gelukkig had ik mijn hjemmearbejder gemaakt, want er werd streng overhoord.
Vandaag mijn nog zeer beperkte kennis uitgebreid met wat grammatica: het onderscheid tussen een bepaald en onbepaald zelfstandig naamwoord. Dat gaat heel makkelijk, bij onbepaald staat het onbepaald lidwoord ervoor en wil je het bepaald maken plak je gewoon het lidwoord erachter. Minpunt: er is een onderscheid tussen zelfst. nw met onbepaald lidwoord en en een groep met et. Helaas zit daar nog minder logica achter dan bij het Nederlandse de en het. Køt!
Vandaag ook nog even geleerd te tellen. Zes is seks in het Deens. Ik ben volgens mij de oudste, maar ik was de enige die moest gniffelen, zucht. Net als om het woord slut trouwens, dat gesloten of over betekent.
Daarna weer met een warme maaltijd gelunched in de cafetaria. Voor rond de 5 euro kun je hier van een warm buffet behoorlijk eten. Je kunt van alles opscheppen en er wordt afgerekend aan de hand van hoeveel gram je op je bord hebt liggen.
Een gedegen back-up plan, mocht de financiele situatie nijpend worden.
Na de maaltijd weer even sociaal gedaan en met twee dudes door de stad gewandeld: Xander, de Amerikaan, erg aardige gast, maar een ontzettende Obama-Amerikaan en Pascal, een Duitse rechtenstudent. Waarom ik met die laatste uithang weet ik ook niet, want volgens mij hebben we niks gemeen en in Amsterdam zou het een ontzettende corpsbal zijn, maar goed, zo gaat dat waarschijnlijk in dit soort situaties. Beetje door de stad gewandeld, een pre-paid simkaart gekocht, dus ik heb nu ook een Deens nummer. (nulnulviervijftweetweeeenzesviernulviereen).
Na een tijdje kwamen we ergens in een afgelegen straatje een krakkemikkig cafe met een schimmelige poolkelder tegen, compleet met een ondergekalkte plee en (hopelijk voormalige) crackjunk achter de bar. Je kent ze wel, dat type met die ogen die van de zoveelste hit een beetje uit elkaar zijn gaan staan, en dat je eigenlijk zit te wachten tot hij “De daaaaklooooooozeeeeenkrant!” gaat schreeuwen. Met andere woorden: ik heb de lokale “The Minds” ontdekt, maar dan nog slechter onderhouden en nog minder sfeervol. Gelukkig was het bier hier goedkoop, 25 kroner voor een pint, da’s iets meer dan 3,30. Goed te doen.
Ik wilde nog iets zeggen over de onophoudelijke stroom mooie vrouwen hier, maar dat bewaar ik voor een andere keer, als ik er een keer een woord mee wissel ofzo. Don’t hold your breath.
Monday, 4 August 2008
Jeg hedder Sjoerd.
Vandaag was het tijd voor de eerste Deense les. Voor iedereen met een beetje taalgevoel en kennis van het Engels, Nederlands en Duits is het Deens op schrift best te volgen, als je ongeveer weet waar het over gaat. Zodra de Deen echter gaat spreken, raak je hem gegarandeerd kwijt.
Er is bijzonder weinig gelijkenis tussen wat er op papier staat en wat er over hun lippen komt. De r wordt bijvoorbeeld niet of nauwelijks uit gesproken. Bovenstaand zinnetje, dat zoals je waarschijnlijk al vermoedt, ”Ik heet Sjoerd” betekent, wordt (ongeveer) uit gesproken als ”jaa hejle Sjoerd”.
De ochtend begon met een grote samenkomst met een kleine introductie tot de universiteit, de cursus en de culturele activiteiten van deze maand. Ongeveer 200 man was er aanwezig, van wie er natuurlijk al een hoop elkaar kenden. Gelukkig werden deze ter plekke ad random ingedeeld, zonder ontzag voor nieuwe en oude vriendschappen.
Ik werd ingedeeld bij Rikke (spreek uit: Regge met de g van “goal”. “Rekkie voor J.Vogels ;)), een vrolijke roodharige kruising tussen Bjork en Sarah Kroos (maar dan zonder het eeuwige gezeur over incest en lesbisch zijn). In de klas ging ik natuurlijk naast het leukste meisje zitten: Camille, een 21-jarige goedlachse Francaise, die het roken net zo serieus neemt als Rob VSG. Met haar heb ik de verplichte dialogen uit het boek geoefend, “hoe heet je?” , “waar kom je vandaan?” etc.
Het was best verfrissend om een keer aan de andere kant van het bureau te staan bij een taalcursus voor volwassenen. Ik zie nu in hoe strontvervelend het is om een dialoog te moeten herhalen van een fictief personage uit het boek, dat op geen enkele manier verband houdt met je eigen leven. Fictief karakter Elisa bijvoorbeeld, spreekt Italiaans, maar is half grieks; haar vader komt uit Italie, maar haar moeder komt uit Griekenland. Ze is geboren in de USA, maar haar overgrootouders komen uit Irak.
Mmm...jah. Hierbij dus mijn diepste excuses aan al mijn cursisten in mijn Engelse cursussen die ik heb gedwongen om soortgelijke dialogen eindeloos te herhalen.
Gelukkig was lerares Rikke dezelfde mening toegedaan, dus heel lang hebben we dat niet gedaan. Er werd vooral aandacht besteed aan de uitspraak, en ik heb eigenlijk al best wat geleerd.
Mijn favoriete zin tot nu toe: Hvad med dig (spreek uit: vaa me deij), is letterlijk vertaald het Deense equivalent van het MocroNederlandse “Watsmetjou!?”.
Het wordt alleen (helaas) niet zo gebruikt, althans niet volgens het boek. Ik zal binnenkort eens proef op de som nemen met de lokale allochtone hangjeugd.
Later op de dag hadden we nog een orientation meeting, met wat meer algemene info over academische en praktische aangelegenheden. Ik heb mezelf ingeschreven voor een rondleiding door de Danish National Gallery morgen, en woensdag is er een Canal Tour.
Na de meeting heb ik me zowaar ontplooid tot een sociaal persoon en wat mensen meegevraagd om wat te drinken. Natuurlijk Camille, nu al mijn favoriete Francaise (na natuurlijk Miriam en Vivienne van Ommeren), Xander, een Amerikaan die aan Berkely studeert, Rupert, een Duitser en nog wat anderen. Ik zal jullie daar eigenlijk verder niet mee vermoeien. Het was in ieder geval gezellig, en het heeft me, naast een aantal Facebook invites (ik moet er toch aan geloven vrees ik), ook alvast een reisgenoot opgeleverd voor mijn trip naar Noorwegen eind augustus, in de persoon van Camille.
Ook de Denen toonden zich supervriendelijk vandaag. Eenmaal uit het cafe, stonden we op straat even met een kaart te wapperen en binnen 2 minuten kwam er 3x een Deen op ons af, die ons de weg wilde wijzen. Heel gaaf.
(Ik, Rupert, en Camille.)
(Zoals je zietvoor niemand
een charmante foto,
fucking inhammen)
Nog even over het roken. Goed nieuws voor mijn portemonnee, slecht nieuw voor mijn longen: in tegenstelling tot wat velen beweerden is het roken hier goedkoop. Goedkoop in de zin dat het ongeveer hetzelfde kost als in Nederland. Een pakje van 20 Prince (?) sigaretten kost 32,50 kroner, omgerekend 4,35 Euro.
Bij het afrekenen van de middagmaaltijd in de mensa, stond er gewoon een rek met sigaretten bij de kassa. Ze worden dus gewoon verkocht door de universiteit. Misschien een tip voor Sorbon, aan de UvA.
Hier laat ik het bij voor vandaag. Ik moet gaan, ik heb nog hjemmearbejder voor de Deense les van morgen.
Er is bijzonder weinig gelijkenis tussen wat er op papier staat en wat er over hun lippen komt. De r wordt bijvoorbeeld niet of nauwelijks uit gesproken. Bovenstaand zinnetje, dat zoals je waarschijnlijk al vermoedt, ”Ik heet Sjoerd” betekent, wordt (ongeveer) uit gesproken als ”jaa hejle Sjoerd”.
De ochtend begon met een grote samenkomst met een kleine introductie tot de universiteit, de cursus en de culturele activiteiten van deze maand. Ongeveer 200 man was er aanwezig, van wie er natuurlijk al een hoop elkaar kenden. Gelukkig werden deze ter plekke ad random ingedeeld, zonder ontzag voor nieuwe en oude vriendschappen.
Ik werd ingedeeld bij Rikke (spreek uit: Regge met de g van “goal”. “Rekkie voor J.Vogels ;)), een vrolijke roodharige kruising tussen Bjork en Sarah Kroos (maar dan zonder het eeuwige gezeur over incest en lesbisch zijn). In de klas ging ik natuurlijk naast het leukste meisje zitten: Camille, een 21-jarige goedlachse Francaise, die het roken net zo serieus neemt als Rob VSG. Met haar heb ik de verplichte dialogen uit het boek geoefend, “hoe heet je?” , “waar kom je vandaan?” etc.
Het was best verfrissend om een keer aan de andere kant van het bureau te staan bij een taalcursus voor volwassenen. Ik zie nu in hoe strontvervelend het is om een dialoog te moeten herhalen van een fictief personage uit het boek, dat op geen enkele manier verband houdt met je eigen leven. Fictief karakter Elisa bijvoorbeeld, spreekt Italiaans, maar is half grieks; haar vader komt uit Italie, maar haar moeder komt uit Griekenland. Ze is geboren in de USA, maar haar overgrootouders komen uit Irak.
Mmm...jah. Hierbij dus mijn diepste excuses aan al mijn cursisten in mijn Engelse cursussen die ik heb gedwongen om soortgelijke dialogen eindeloos te herhalen.
Gelukkig was lerares Rikke dezelfde mening toegedaan, dus heel lang hebben we dat niet gedaan. Er werd vooral aandacht besteed aan de uitspraak, en ik heb eigenlijk al best wat geleerd.
Mijn favoriete zin tot nu toe: Hvad med dig (spreek uit: vaa me deij), is letterlijk vertaald het Deense equivalent van het MocroNederlandse “Watsmetjou!?”.
Het wordt alleen (helaas) niet zo gebruikt, althans niet volgens het boek. Ik zal binnenkort eens proef op de som nemen met de lokale allochtone hangjeugd.
Later op de dag hadden we nog een orientation meeting, met wat meer algemene info over academische en praktische aangelegenheden. Ik heb mezelf ingeschreven voor een rondleiding door de Danish National Gallery morgen, en woensdag is er een Canal Tour.
Na de meeting heb ik me zowaar ontplooid tot een sociaal persoon en wat mensen meegevraagd om wat te drinken. Natuurlijk Camille, nu al mijn favoriete Francaise (na natuurlijk Miriam en Vivienne van Ommeren), Xander, een Amerikaan die aan Berkely studeert, Rupert, een Duitser en nog wat anderen. Ik zal jullie daar eigenlijk verder niet mee vermoeien. Het was in ieder geval gezellig, en het heeft me, naast een aantal Facebook invites (ik moet er toch aan geloven vrees ik), ook alvast een reisgenoot opgeleverd voor mijn trip naar Noorwegen eind augustus, in de persoon van Camille.
Ook de Denen toonden zich supervriendelijk vandaag. Eenmaal uit het cafe, stonden we op straat even met een kaart te wapperen en binnen 2 minuten kwam er 3x een Deen op ons af, die ons de weg wilde wijzen. Heel gaaf.
(Ik, Rupert, en Camille.)
(Zoals je zietvoor niemand
een charmante foto,
fucking inhammen)
Nog even over het roken. Goed nieuws voor mijn portemonnee, slecht nieuw voor mijn longen: in tegenstelling tot wat velen beweerden is het roken hier goedkoop. Goedkoop in de zin dat het ongeveer hetzelfde kost als in Nederland. Een pakje van 20 Prince (?) sigaretten kost 32,50 kroner, omgerekend 4,35 Euro.
Bij het afrekenen van de middagmaaltijd in de mensa, stond er gewoon een rek met sigaretten bij de kassa. Ze worden dus gewoon verkocht door de universiteit. Misschien een tip voor Sorbon, aan de UvA.
Hier laat ik het bij voor vandaag. Ik moet gaan, ik heb nog hjemmearbejder voor de Deense les van morgen.
Sunday, 3 August 2008
Mijn kamer.
Er valt eigenlijk niet veel te vertellen over mijn kamer. Het is een eenvoudige, schone kamer, voorzien van een bed, kast, ladekast, nachtkastje en een bureau. Dit allen in een dito eenvoudig en schoon appartement. Helaas geen WiFi, maar gelukkig voor mij en jammer voor de eigenaar van het netwerk Belkin54G, kan ik daar op meeliften.
De buurt zou ik vergelijken met de buurt rond de Molukkenstraat in Amsterdam. Aan de ene kant behoorlijk wat immigranten, aan de andere kant wat luxere appartementen. Mijn huis hangt er een beetje tussen in.
Mijn hospita is een IJslandse van middelbare leeftijd. Sociaal werkster, en ook betrokken met het milieu. Ik werd dan ook verzocht geen urenlange douches te nemen. Helaas grenzen ook onze slaapkamers aan elkaar, dus mocht ik scoren, dan wordt het niet bij mij thuis.
Goed nieuws voor de velen die hebben beloofd mij te bezoeken, eventuele overnachtende gasten is o.k., mits in overleg en het geen, ik quote “monkeyparty” wordt.
Ik moet wel erg wennen om bij iemand in huis te wonen die ik verder niet ken, en er bovendien een normaal ‘volwassen’ leven op nahoudt waar dingen als hygiëne en regelmatig schoonmaken als normaal worden beschouwd.
Ik vermoed toch dat ik wel ga zoeken naar een andere kamer, alles op zijn tijd.
Ik heb toevallig gisteren al via Craigslist gereageerd op een apartement, maar dat bleek natuurlijk een Nigeriaanse scam.
Voor wat extra leesplezier heb ik het mailtje van de Eerwaarde Karry Cannady hieronder geplakt:
Dear ,
Thanks for your email and it is my gladness to hearing from you I am Mr
Karry Cannady,the owner of the house you are making enquiry of located
at Vodroffsvej 35 Frederiksberg, 1900 Denmark. .Sq/feet is 1400
sq/feet..r.Actually I resided in the house with my family,such as my
wife and my only daugther before and presently we had packed when we got
posted by our Church on a Christian Misson and now situated in NIGERIA
and presently my house is stFoe Granite countertops,Kitchen bar,Crown
molding,Double cast-iron sinks
with disposal,Self cleaning ovens,Built in microwaves,Frost free
refrigerator,Multicycle dishwashers,Full size washer and dryer,Entry
closets for extra interior storage,Cable ready for television,Oversized
windowsFrench doors
At Home Conveniences:
24 hour fitness center,Controlled access to underground
parking,Complimentary use of copier and fax machine,Professional onsite
management,Trash chutes,Additional storage available,High speed internet
access available .
- Linen, Washing Machine, Dryer, Iron, vacuum cleaner.
- Dishwasher, Refrigerator, Freezer, Cooking rings, Oven, Dinnerware and
serving pieces, Toaster, Coffee Maker, Kettle, Mixer...
- TV, cable TV basic access, Internet by ADSL-CABLE + WIFI ACCESS.
- Heating: Electricity
2 big double and one individual (with plenty of wardrobe)Full bathroom
with full-size bath and another small bathroom with WC, basin and
showerVery big and joyfully decorated kitchen, with table for four
people: all appliances, dishes, cutlery, pans…Very spacious
living+dining room (45 m2), direct access to terrace (8m2): safa,
carpets, table and chairs…15 m2 covered yard with washing-up spaceFirst
quality linen and towels, and first quality bedCentral heating in all
roomsWashing machine and dishwasher, both new and very good qualityTV
and Hi Fi system (radio-CD-cassette system + stereo loudspeakers)
Telephone line (free urban and national calls) + WI FI ADSL
I am with the keys and the document to the house i try to look for an
agent that we can give this document band we are as well as dont want
our house
to be used any how in our
present that is why we took it along to us here,Pls i want you to note
that i am a kind and honest man and also i spent alot on my property
that i want to give you for rent,so i will solicite for your absolute
maintenance of this house and want you to treat it as your own,is that
taken,The money is not the main problem i am looking for a resposible
person that can take very good care of property,So i want you to keep it
tidy all the time so that i will be glad to see it neat when i came for
a check up.i do that once in a while.I also want you to let me have
trust in you as i always stand on my word.
So i hback to me on how you could take care of our house or perhaps
experience
you have in rentiong home.Hope you are okay with the price of DKK2,500
with Amenities:- Linen, Washing Machine, Dryer, Iron, vacuum cleaner.
- Dishwasher, Refrigerator, Freezer, Cooking rings, Oven, Dinnerware and
serving pieces, Toaster, Coffee Maker, Kettle, Mixer.
- TV, cable TV basic access, Internet by ADSL-CABLE + WIFI ACCESS.
- Heating: Electricity
- Hot water: Electricity and High Speed Internet available and so on.
RENT APPLICATION FORM
Also,Pls let me get this answers
1)Your Full Name:
2)Your Full Address & Phone Number:
3)How old are you?
4)Are you married?
5)How many people will be living in the house?
6)Do you have a pet?
7)Do you have a car?
8)Occupation?
Looking forward to hear from you with all this details so that i can
have it in my file incase of issuing the receipt for you and contacting
you.
Await your urgent reply so that we can discuss on how to get the
document and the key to you,please we are giving you all this base on
trust and again i will want you to stick to your words,you know that,we
do not see yet and only putting everything into Gods hand,so please do
not let us down in this our property and God bless you more as you do
this.
Stay Blessed
Kierkegaard
Het kerkhof. Voor de gewone Westerling een vertrouwd decor voor menig slechte horrorfilm, Scooby Doo-aflevering of een passage uit Dickens.
Voor de Deen een plaats om te picknicken, te zonnen of te joggen.
Ik heb het hier natuurlijk over de Assistens Kierkegaard, de laatste rustplaats voor onder andere Hans Christian Andersen, de filosoof Soren Kierkegaard (van wie er momenteel nieuwe, makkelijker leesbare vertalingen verschijnen) en Ben Webster, de jazzmuzikant.
Hoewel normaal een plek waar ik me bezin op de dood en het eind van het leven, verschuift mijn aandacht hier regelmatig naar het andere eind van het spectrum van het leven, namelijk de daad van conceptie en het begin van het leven, dankzij de aanwezigheid van (schaars) geklede Scandinavische prinsessen.
Voor de Deen een plaats om te picknicken, te zonnen of te joggen.
Ik heb het hier natuurlijk over de Assistens Kierkegaard, de laatste rustplaats voor onder andere Hans Christian Andersen, de filosoof Soren Kierkegaard (van wie er momenteel nieuwe, makkelijker leesbare vertalingen verschijnen) en Ben Webster, de jazzmuzikant.
Hoewel normaal een plek waar ik me bezin op de dood en het eind van het leven, verschuift mijn aandacht hier regelmatig naar het andere eind van het spectrum van het leven, namelijk de daad van conceptie en het begin van het leven, dankzij de aanwezigheid van (schaars) geklede Scandinavische prinsessen.
Junkenfiets.
Zoals iedere grote stad, heft ook Kopenhagen haar portie junks en cracknegers. Anders dan in Amsterdam lijken zij zich echter niet bezig te houden met het stelen van fietsen.
Iedereen hier rijdt namelijk een prachtig glimmende nieuwe fiets, en als ze deze parkeren wordt de fiets doorgaans afgesloten met slechts 1 slot.
Dientengevolge wordt mijn Amsterdam-proof, babyblauw met roest aangezette rammelkast nogal minzaam bekeken als ik luid rammelend zo’n geruisloze, van de laatste door NASA geteste legering voorziene Deense fiets inhaal.
Mijn stalen ros is hier slechts een oud, schurftig, verwaarloosd werkpaard te midden van een kudde jonge dartele veulens.
De laatste metafoor gaat overigens ook op voor een flink aantal van de berijdsters.
Misschien moet ik dan toch maar eens op zoek naar een lokale fietsendealer.
Op een junk met een aantrekkelijk dealtje hoef ik waarschijnlijk niet te hopen.
Subscribe to:
Posts (Atom)