Overdag zijn de Denen ontzettend beschaafde mensen. Ook al is er bijvoorbeeld in geen velden of wegen een auto te bekennen, iedereen wacht hier netjes voor het rode licht. De mensen zijn netjes gekleed, dringen niet voor in de rij voor de supermarkt en gooien relatief weinig troep op straat.
Zodra de zon ondergaat lijkt het een heel ander verhaal. De Denen kunnen echt zuipen en de meest beschaafde Scandinavische prinsesjes veranderen in Engelse drankorgels. Aan de lopende band hoor je gerinkel van glas en zo nu en dan ligt er iemand in een portiek te slapen.
Mijn woensdagavond begon heel gemoedelijk weer in Studentenhuset. Deze gaat echt ‘al’ om 2 uur dicht, dus op aanraden van een paar mensen gingen we, enigszins beschonken, naar de Moose Bar, een of andere gare tent die ook niet veel onder doet voor de Minds. Ik wilde eigenlijk vrij vroeg naar huis, maar mijn pogingen om te vertrekken strandden keer op keer als ik weer een biertje in mijn handen gedrukt kreeg. Overigens slecht 15 kroner, zo’n 2 Euro voor een pint, de goedkoopste plek tot nu toe. Het is dan natuurlijk wel een soort dode uilepis, maar ach.
Toen we eindelijk, rond een uur of 5 hadden besloten om na dit biertje naar huis te gaan, kwamen er plots twee Denen binnen die zonder zich aan ons voor te stellen, gewoon even een rondje voor ons haalden. Geniaal. Het was echt een soort de Dikke en de Dunne. De een, Jeppe, was 2 meter en over de 100 kilo en de ander, Andreas kwam tot aan mijn kin.
Na nog twee biertjes nodigden ze ons uit naar een andere bar. Het was intussen 6 uur in de ochtend, en al volop licht. Een aantal mensen waren al op weg naar het werk, fris en fruitig en wij zwalkten met een groep halfbezopen internationalen over straat, op weg naar Bar Louise, op Norrebrogade, een equivalent van het Amsterdamse San Francisco: een donker stinkhol, met twee minuscule ramen ter hoogte van de stoep, dus het enige uitzicht bestaat uit de voeten van voorbijgangers. Toen we daar aankwamen, rond half 7, lag er al iemand met zijn hoofd op een tafeltje te slapen, halfleeg biertje nog in de hand, terwijl een kale dronkaard in midden van de bar stond te dansen op muziek dat niet werd gedraaid. Dan weet je dat je goed zit!
(Links: Simon (Irl) en Lena (De) op Norrebro. Rechts: de groep op weg naar de tering.)
Aan een tafeltje raakte ik in gesprek met Stine, een meisje uit Jutland, een van de Deense eilanden. Ging het gesprek aanvankelijk over reggae (rekkie voor de Horstenaren ;)), via een omweg die mij absoluut niet duidelijk is, eindigde het gesprek in bekentenis van een recentelijk abortus, verwekt door een of andere asielzoeker. Goed.
Vervolgens kreeg ik ook nog haar nummer, wat ik natuurlijk heb gehouden, want blijkbaar is ze niet zo moeilijk! Aaaaa...dat kan ik natuurlijk niet zeggen, want het was een heel treurig verhaal, maar ik kon hem ook niet laten hangen.
Om een uur of 8 ging de bar dicht. Een of andere Unabomber, die al de hele avond ieder gesprek binnenviel met “I am the number one! No one can touch me!”, nodigde iedereen uit om bij hem thuis coke te gaan snuiven, maar iedereen bedankte.
Ik scoorde nog even een croissantje bij de bakker aan de overkant en vervolgens maar naar huis gegaan om te slapen. De Deense les van die dag heb ik maar even geskipt.
Binnenkort meer verhalen over dronken Denen, ik moet nu weer gaan, want ik heb zo een BBQ om mijn reisje naar Zweden te plannen met wat mensen. Noorwegen vervalt, wegens mijn snel slinkende bankrekening, maar het wordt nu een auto huren en een beetje wild kamperen en kayakken met een Belg, een Amerikaan, Canadees en een Oostenrijker. Klinkt ook best goed toch?
No comments:
Post a Comment